Vrijdenkersvereniging
De Vrije Gedachte
ENKELE NOTITIES
juni 1997
door: Leon Wecke
ALLOCHTONEN
Als U wat dichter bij het toestel gaat zitten, zal ik U een geheim vertellen.
Het moet uiteraard wel onder ons blijven. Het betreft een militair
dienstgeheim, dat ik ontleen aan de uitgave "Fundamentele Voorlichting" ten
dienste van de landstrijdkrachten uitgegeven in januari 1961. De instructie aan
de docent van onze jongens luidt als volgt: "Nu zal ik jullie vijf punten
noemen, die de moeite waard zijn om te onthouden in verband met het Koninklijk
Huis. Telkens als de instructeur tot één van de vijf punten komt,
schrijft hij op het krijtbord", aldus de instructie.
"Punt 1: Voorouders van onze Koningin woonden reeds vóór 1200 in
Nederland, dus het Koninklijk Huis is door en door Nederlands. De instructeur
kan volstaan met te schrijven: 1: echt Nederlands. Mocht over deze stelling
twijfel rijzen dan vindt de instructeur in de achter dit deel gevoegde bijlage
de stamboom van ons vorstenhuis, waaruit hij de stelling bewijzen kan." En dan
staat er tussen haakjes: "Alleen gebruiken als de stelling aangevallen wordt.
Anders is de inzet van de les te saai". Na nog vier punten behandeld te hebben,
citeert de instructeur de woorden van de Koningin die over haar hoge post zegt:
"moeilijk, maar mooi". Het slot van de les luidt: "In deze woorden zit een
prachtige gedachte. De Koningin op haar hoge post: waarvan zij zegt: Moeilijk,
maar mooi! Wij in haar dienst, in onze schuttersputjes en onze lang niet malse
training: waarvan wij ook - als wij er goed over nadenken - zeggen: Moeilijk,
maar mooi!". Einde citaat uit het dienstgeheim. Overigens zeer zwaar kan dat
dienstgeheim niet gewogen hebben: ook het zesde couplet van het Wilhelmus in de
betreffende uitgave wordt gesierd met het opschrift "dienstgeheim". Het is maar
goed dat indertijd nog niet bekend was dat onze vorstin niet één,
maar twee nationaliteiten heeft. Beatrix is ook Brits staatsburger. Ze is
onderdaan van Koningin Elizabeth en heeft stemrecht bij de Britse verkiezingen.
Haar echtgenoot en vader is en haar grootvader was van Duitse bloede. In zekere
zin, en met alle eerbied, kan dan ook geconstateerd worden dat ons staatshoofs,
althans deels, een allochtoon is, die het misschien vanwege die status in
Nederland nog moeilijk kan krijgen. Er zal wel niet meteen een geldige
verblijfsvergunning gevraagd worden en een verblijf in een asielzoekerscentrum
ligt zeker ook niet in het verschiet. Maar als Bolkestein straks tegen de
verkiezingen zijn standpunt inzake buitenlanders nog wat aanscherpt, zal het
Koninklijk Huis moeten oppassen. Het is dan ook om meerdere redenen gewenst dat
Willem-Alexander straks met een vrouw trouwt, die door en door Nederlands is.
Of is het misschien toch beter dat Willem-Alexander, althans als van die kant
belangstelling bestaat - zich een gade verwerft uit een van de kleurrijke
bestanddelen van onze multiculturele gemeenschap. Op stuk van zaken heeft ook
de zoon van Keizer Kohl van Duitsland zich van een toekomstige Turkse
wederhelft voorzien. En mocht dat op bezwaren thuis stuiten en Huis Ten Bosch
niet voor een huwelijksfeest beschikbaar zijn, dan kan hij altijd nog aan
premier Kok vragen het Catshuis voor de bruiloft in gereedheid te brengen.
REKENING
"Kinderen behoren tot de voornaamste slachtoffers van de revolutionaire
veranderingen die Oost-Europa doormaakte sinds de ineenstorting van het
communisme" Op zich geen uniek nieuws. Onze taal kent niet voor niets de
uitdrukking "het kind van de rekening". En de rekening, die de invoering van
vrije markt en kapitalisme in Oost-Europa presenteert is niet mals. Uit een 170
pagina's tellend UNICEF-rapport blijkt dat ginds vooral kinderen het
slachtoffer zijn van schrijnende armoede, snel stijgende criminaliteit, moord,
zelfdoding en de terugkeer van tuberculose en difterie. Volgens het rapport is
het aantal kinderen in Midden-Europa dat onder de armoedegrens leeft sinds 1990
verdubbeld tot 2,5 miljoen. Nergens, zo schrijven de rapporteurs, komt de kloof
tussen economische vooruitgang en sociale verslechtering zo duidelijk aan het
licht als in de kindertehuizen. "In landen als Moldavië, Georgië en
Armenië is het overheidssysteem, dat aan de meest kwetsbare kinderen in de
samenleving bescherming bood, nagenoeg geheel verdwenen". De vis van de vrije
markt en de privatisering wordt duur betaald, zij het niet door degenen die er
rijk aan worden, maar door hen, die toch al tot de zwaksten behoorden. Ook dat
is geen nieuws. De zwaksten trekken immers altijd aan het kortste eind. De
democratisering in de ex-Sovjetunie werd, wordt en moet verder worden
toegejuicht, maar vooralsnog zijn bestuurshervormingen kennelijk goed voor de
nieuwe elite, maar slecht voor de kinderen aan de groeiende onderkant van de
samenleving uitgepakt. Maar hebben wij daar een boodschap aan? Moeten we ons
druk maken om een paar miljoen mensenkinderen die nu eenmaal de prijs voor die
onvolmaakte democratisering moeten betalen? Is het wel in ons nationaal belang
daar met kracht iets aan te doen? Je kunt je niet het leed van de hele wereld
aantrekken. Ons het leed van anderen daadwerkelijk aantrekken, dat deden we al
amper toen het ons vakantieoord Joegoslavië betrof, laat staan
Georgië of Armenië. Overigens doen we al het een en ander voor
kinderen. In het nieuwe begrotingsjaar worden de klassen verkleind en ieder
jaar is er weer een kinderpostzegelactie waar we gul aan geven, al was het maar
om van het gezeur af te zijn. Het betreft weliswaar de jeugd hier, maar je moet
ergens beginnen en het hemd is nader dan de rok. De mensenrechten zijn,
toegegeven, al sinds mensenheugenis de hoeksteen van ons buitenlands beleid,
maar op die kinderen zullen ze wel niet al te zeer van toepassing kunnen zijn.
En daarbij: het gaat om buitenlandse aangelegenheden van soevereine staten, die
de weg naar democratisering nog aan het plaveien zijn. Vooralsnog een
primitieve weg, een ouderwetse bestrating met helaas heel veel romantische
kinderkopjes, waaronder dankzij de goede vering de nieuwe ondernemers en de
gewone maffia zich onbezorgd in hun Mercedessen kunnen voortbewegen.
SLACHTEN
Ik had toch wel wat meer respect voor die man, die, kennelijk uit zijn slaap
gehaald, voor de camera verscheen en moest meedelen dat hij nergens van wist
maar toch blij was met het einderesultaat. Ik bedoel die Japanse premier
Hashimoto. De Japanners hadden een vreedzame oplossing willen vinden voor de
gijzzeling op hun grondgebied Lima, door de Tupac Amaru. Via een medewerker die
CNN had aanstaan, was de Japanse eerste minister op de hoogte gebracht van de
gewelddadige, met marsmuziek omlijste oplossing, die de Peruaanse president
heimelijk had voorbereid. Fujimori, de exponent van de zich ten koste van het
volk verrijkende Peruaanse elite, die een deel van de aanzienlijke Japanse
ontwikkelingshulp in eigen zak steekt, was de persoon die ik wat minder kon
waarderen. Ten overstaan van zijn elitecorps en een aantal bevrijde gegijzelden
liet hij zich de overwinning, onder de tonen van het volkslied, goed smaken. In
feite had de hele wereld en dus ook Japan gerekend op een geweldloze
ontknoping. Het leek erop dat die vreedzame oplossing ook eindelijk in de maak
was. Concessies van beide zijden werden niet uitgesloten, maar Fujimori, die
enkele dagen eerder zijn politie en legerchef, die verantwoordelijkheid voor de
gijzeling aanvaardden, de laan uit stuurde, dacht er anders over. De
onverhoedse aanval werd een doorslaggevend succes. Uiteraard niet voor de
familie en kennissen van de gedode soldaten, de gedode gijzelaar en van de
veertien jeugdige strijders van Tupac Amaru. Natuurlijk mag je voor terroristen
geen sympathie koesteren. Alhoewel: wat zijn terroristen? Mijn definitie is dat
terroristen mensen zijn, die door een regering terrorist genoemd worden. In
bepaalde gevallen, en zeker als ze hun strijd winnen, kunnen terroristen
uitgroeien tot bevriende staatshoofden, die men niet straffeloos mag beledigen.
Zo had Nederland niet eens zo lang geleden de terrorist Soekarno en nog veel
langer geleden de door het Spaanse wettige gezag gezochte Willem van Oranje.
Die jongeren van de Tupac Amaru hadden overigens niet het perspectief van de
overwinning. Zij hebben hun leven gegeven voor wat zij als een sociaal en
politiek ideaal zagen. Hun streven was niet een verrijking ten eigen bate maar
een - niet haalbare - sociaal rechtvaardiger maatschappij in het corrupte Peru.
Naar verluidt waren ze aan het voetballen toen de hel losbarstte. Aangenomen
mag worden dat het niet de bedoeling was de levens van de rebellen te sparen,
integendeel. Met voorbedachte rade zijn ze afgeslacht. En vanuit het idee "zo
veilig mogelijk" te spelen een aannemelijke optie. Slachten is trouwens geen
bezigheid die zich tot bevrijdingsoperaties onder leiding van de Peruaanse
president beperkt. Er wordt wat afgeslacht in de wereld. En dan bedoel ik niet
tienduizenden Nederlandse varkens, die op een relatief humane wijze aan hun
eind geholpen worden. Dan heb ik het over de 93 Algerijnse burgers, waaronder
43 vrouwen en kinderen, die door wat meer fundamentalistisch georïenteerde
medeburgers dezer dagen de keel zijn doorgesneden. In dat land allang geen al
te grote bijzonderheid meer, daar waar al 60 duizend slachtoffers van de niet
officiële burgeroorlog hen voorgingen. Met messen, tuingereedschap,
spaden, schoffels en bijlen wordt er daar op los gemoord, alsof Algerije in
Ruanda ligt. Als nieuwste moordwerktuig blijken nu ook kettingzagen in gebruik
genomen. Er wordt wel gewezen op het feit dat de verbreiding van wapens
burgeroorlogen en genociden mogelijk maken. Maar ook zonder militaire wapens
kun je heel effectief dorpen en volkeren uitmoorden. We kunnen de handel in
tuingereedschap geen beperkingen opleggen, dat kunnen we wel als het gaat om de
140 Nederlandse pantserwagens bestemd voor het ondemocratische bewind in
Bahrein. Maar zelfs in dat geval hebben we de eigen richtlijnen, laten we maar
zeggen, per ongeluk ten voordele van de handel helaas vergeten. We hebben van
die mislukte mensenrechten-resolutie tegen China kennelijk toch wat geleerd.
E-mail:DVG@netcetera.nl
De Vrije Gedachte home
Webmaster
netcetera
