|
Vrijdenkersvereniging
De Vrije Gedachte
|
|
Enkele
notities
Leon Wecke
Varkenswet
Ik had na de varkenspest de relatie al als beëindigd beschouwd. Op stuk
van zaken was er geen reden nog verdere contacten met de mij welbekende zeug
van middelbare leeftijd uit de varkensdriehoek in Brabant te verwachten. Maar
toch, dezer dagen ging weer de telefoon. "Raad eens waar ik ben", knorde ze
aan de andere kant. Ik had even de opwelling te zeggen "in het slachthuis misschien",
maar dat zou al te cru zijn. Dus antwoordde ik, "ik weet het niet". "In de Eerste
Kamer" werd mee meegedeeld. "De Eerste Kamer, je weet wel waar jullie al die
min of meer bejaarde, verdienstelijke politici steeds voor vier jaar een zitplaats
verschaffen". "Ik ben niet alleen, maar met een vriendin", zei het varken, ook
een zeug van middelbare leeftijd. "Zijn jullie niet opgevallen", was mijn vraag.
Het antwoord verraste mij niet. "In het geheel niet, zei ze. In zekere zin zat
de zaal vol met varkens en dan bedoel ik daar niets denigrerends mee. Je weet
dat varkens uitermate intelligent zijn, in bepaalde gevallen zelfs intelligenter
dan mensen en zeker dan sommigen van die Eerste Kamerleden, die om welke reden
dan ook de varkenswet niet wilden goedkeuren. Onzerzijds is er geen probleem
met het terugbrengen van de varkensstapel met 25%. Jullie mensen doen toch ook
aan geboortebeperking en huisvesting is bij ons eveneens een hot item, als ik
dat zo mag zeggen. Die Van Aartsen gunt ons een diervriendelijker behandeling
en dat werd tijd ook. Maar het was een dubbeltje op zijn kant. Die van de PvdA
zaten te aarzelen. Niet omdat ze ons een diervriendelijker behandeling misgunnen,
maar omdat ze vreesden dat al die boeren die nieuwe wet aan hun klompen en laarzen
zouden lappen. En dat ze naar de rechter zouden lopen tot aan het Europese Hof
toe, omdat hen eigendomsrechten zouden worden afgenomen en dat mocht niet volgens
de grondwet en de Europese regelgeving, zeiden ze. Als eenvoudig varken kon
ik het maar net volgen. Maar later hoorde ik die Wien van den Brink zeggen dat
de overheid op het dievenpad is gegaan. En dat is duidelijke taal. "Wat mij
is opgevallen", zei het varken, "is dat die boeren de aansluiting met de Nederlandse
maatschappij behoorlijk kwijt zijn. Als ze zich in politieke uitlaten, gaat
het alleen maar om een achterhoedegevecht over voor hen als zodanig gepercipieerde
eenzijdige materiële belangen. Ze hebben niet door dat de wereld inmiddels
verder is gedraaid. Het lijkt wel of sommige boeren nog leven in de tijd van
de oorlog, toen de hongerende stadsmens bij hen aan de deur bedelde om een pond
rogge. Maar die tijd is al lang voorbij: de Nederlandse burger wil van teveel
mest, teveel varkens en ook wel van teveel eigenwijze boeren af en het is jammer
dat ze dat onvoldoende inzien". "Is dat niet wat erg bot en ongenuanceerd",
vroeg ik het varken. Ze antwoordde dat zulks inderdaad het geval was, "maar",
zei ze, "dat haalt het niet bij de manier waarop met ons varkens wordt omgesprongen.
Een varkenspest niet bestrijden door middel van de voor handen zijnde vaccinatiemiddelen,
maar het, net als in de Middeleeuwen, laten uitwoekeren. Dat is pas ongenuanceerd.
Maar wacht maar, als straks blijkt dat mensen met een varkenshart tien jaar
langer leven, dan zullen ze ons wel anders behandelen. Overigens ook het omgekeerde
zullen wij dan eisen, en hoe denk je dat een varken zich zal opstellen met een
mensenhart, bijvoorbeeld als de donor ene Wien van den Brink zou zijn?"
Witte pakken
Een beetje raar is het wel: vijf jaar na de Bijlmerramp nog steeds zoveel vragen.
"Mannen in witte pakken", die vier uur na de ramp op de plaats des onheils aanwezig
waren. En pas na vijf jaar, toen een ambtenaar, zijnde een brandweerman, officieel
meedeelde "de witte mannen" ook gezien te hebben, oordeelde de minister dat
een onderzoek ernaar op zijn plaats was. Merkwaardig: brandweermannen komen
zelden alleen om een brand te blussen en al helemaal niet als het een heel flatgebouw
en een neergestorte 747 betreft. Vele brandweerlieden hadden dan ook "de witte
mannen" gezien, maar hun mededelingen daaromtrent werden tot op heden genegeerd
evenals de bandopname van de reportage van een journalist van Omroep Noord,
die op de band de aanwezigheid van die "witte mannen" gewaagde. Maar misschien
waren het inderdaad slechts hulpverleners, waarvan het dan wel raar is, dat
zij zich nooit gemeld hebben om aan het raadsel een eind te maken. Of wat waarschijnlijker
is: het gaat om een peleton uit de koers geraakte verplegers op weg naar het
AMC, een paar koppels joggende huisschilders, een groep varkens-liquideurs of
gewoon door El Al ingehuurde deskundigen die belangwekkende zaken alsnog veilig
moesten stellen.
Wat gek ook dat de minister van Verkeer en Waterstaat vorig jaar aan de Kamer
moest meedelen, dat inzake de vragen naar de ramp: "de Israëlische autoriteiten
niet erg coöperatief waren". En heel voorzichtig zal zij straks - als over
tien dagen de Israëlische minister van Transport op bezoek is - proberen
"het gevoel van urgentie op hem over te brengen dat de vraag naar de lading
van de neergestorte Boeing opheldering behoeft". En waarom weten we niets over
de technische staat van het ramptoestel? En waarom werden daags na de ramp extra
transporten tussen Schiphol en
Tel Aviv uitgevoerd? En waar is die nimmer officieel gevonden voice recorder
gebleven, zo er een aan boord is geweest? Waarom heeft El Al een speciale positie
op Schiphol en wel zodanig dat niemand van het Schipholpersoneel de vrachttoestellen
binnen een cirkel met een bepaalde omtrek mocht benaderen? Zou het inderdaad
zo gegaan zijn dat de Israël goed gezinde Verenigde Staten, via Schiphol
van het Israël eveneens goed gezinde Nederland, wapens en toebehoren levert
en leverde, een handeltje waarvan de Amerikaanse regering, de Nederlandse regering
en uiteraard de Israëlische meer dan op de hoogte zijn en waren? Schiphol,
óók als stapelplaats voor wapens en explosieven die richting Israël
moeten. Zou het zo in elkaar steken? Zou het zo gegaan zijn dat toen de telefoon
ging in die directiekamer van El Al in Tel Aviv en melding gemaakt werd van
het verongelukken van het vrachtvliegtuig, meteen het daartoe opgestelde scenario
in werking is gesteld? Even Amsterdam bellen en zeggen dat het witte team onmiddellijk
aan het werk moet. Vervolgens alle wapens en toebehoren uit de Schipholopslag
weghalen, zodat de Nederlandse publieke diensten niet per ongeluk op het spoor
van de wapentransporten komen. Zou het zo gegaan zijn? Of is het een wilde fantasie
en is het feit dat tot op heden alle onderzoeken meer vragen dan antwoorden
hebben opgeleverd een bewijs dat ook het Nederlandse volk tot collectieve fantasie
in staat is? Of is het een bewijs voor het feit dat wapenzendingen van groot
nationaal belang worden geacht, een belang dat belangrijker is dan het belang
van nabestaanden en dat van de verontruste Nederlandse burger? Kennelijk moet
wat het zwaarst is, ook het zwaarst wegen en wapens met toebehoren wegen zwaarder
dan het leed van nabestaanden; U kunt dat bij diverse regeringen gerust nog
eens navragen.
Journaal mei 1998